कुल्चिएको सडक
दिपेन्द्र धामी- बझाङ ।
यात्राको आधार, सभ्यताको मेरुदण्ड। मानिसहरू गन्तव्य पहिल्याउने बाटो, समय बचत गर्ने माध्यम, सहज आवतजावतको सुविधा! तर कहिलेकाहीं यिनै सडकहरू मौन चिच्याउँछन्, बोल्न नसकेर आफ्नो व्यथा समेट्छन्।
म कुल्चिएको सडक! मेरो कुनै निश्चित गन्तव्य छैन। मानिसहरू जति हतारिन्छन्, म त्यति नै थिचिन्छु। ममाथि गाडी गुड्छन्, नेता आउँछन्, जनता ओहोरदोहोर गर्छन्, तर मेरो अवस्था उस्तै छ। जबसम्म म उपयोगी छु, तबसम्म मलाई हेरिन्छ, सुधार गरिन्छ। तर, जब म जीर्ण बन्छु, भत्किन्छु, तब मलाई बेवास्ता गरिन्छ।
हिजो यहाँ बाक्लो चहलपहल थियो, ठूला नेताहरू भाषण दिन आए, स्थानीयबासीले सडक कालोपत्रे हुन्छ कि भन्ने आशा गरे। तर दिन बित्यो, महिना बित्यो, वर्ष बित्यो, अवस्था फेरिएन। बर्खामा म हिलाम्मे हुन्छु, हिउँदमा धुलाम्मे। म कुल्चिहेकाे
सडक।
राजनीतिक दलहरू चुनाव आउनु अगाडि मेरा बारेमा कुरा गर्छन्। "यो ...
