दिपेन्द्र धामी, बझाङ- समय सधैं परिवर्तनशील हुन्छ। परिवर्तन नै समयको गतिशील स्वरूप हो, र राष्ट्र पनि यही परिवर्तनको लहरसँगै नयाँ भविष्यको खोजीमा अग्रसर हुँदै गएको देखिन्छ। गाउँ, समाज, जिल्ला र प्रदेशस्तरसम्म विविध रूपले परिवर्तन भइरहेको छ। तर यतिबेला सबैभन्दा धेरै चर्चा र चासोको विषय बनेको छ — राजनीति किन उथलपुथलमा छ?
राजनीति देशको भविष्य निर्माण गर्ने एउटा संयन्त्र हो। जब नेतृत्व सही दिशा र सोचसाथ अघि बढ्छ, राष्ट्र समृद्धितर्फ अग्रसर हुन्छ। तर यदि नेतृत्व दिशाविहीन भयो भने, देश अन्योल र अस्थिरताको दलदलमा फस्न सक्छ। हाल नेपालको राजनीतिक परिवेशमा देखिएको अस्थिरता, नेतृत्वको हेरफेर, गठबन्धनको बारम्बार परिवर्तन, एक-अर्कामाथि आरोप-प्रत्यारोप जस्ता घटनाक्रमहरूले जनतामा गहिरो निराशा र भ्रम पैदा गरिरहेको छ।राजनीतिक दलहरूप्रति विश्वासको संकट दिनानुदिन गहिरिँदै गएको छ। पुराना नेताहरूले नयाँ पुस्तालाई नेतृत्वमा स्थान नदिएको, निर्णय प्रक्रियामा पारदर्शिता नभएको, र पार्टीभित्र आन्तरिक लोकतन्त्र कमजोर भएको गुनासो व्यापक रूपमा उठेको छ। फलस्वरूप, गुटबन्दी, फुट, र स्वार्थमा आधारित गतिविधिहरूले राजनीतिक अस्थिरता झनै बढाइरहेका छन्।
राजनीतिमा कोही राष्ट्रसेवाको भावना लिएर आउँछन् भने, कोही आफ्ना व्यक्तिगत स्वार्थका लागि राजनीतिमा लाग्ने गरेका छन्। पछिल्लो समय इमान्दार, निष्ठावान र जनताको सेवामा समर्पित नेताभन्दा पनि चापलुसी, अवसरवाद र गुटगत स्वार्थमा सक्रिय पात्रहरू देखिन थालेका छन्, जसले गर्दा योग्य र सक्षम व्यक्ति पन्छाइएका छन्। राजनीतिक दलहरूको घोषणापत्र सुन्दा देश स्वर्ग बन्ने सपना देखिन्छ। तर जब त्यसको कार्यान्वयनको कुरा आउँछ, ती सबै कुरा केवल कागजमै सीमित भएर रहन्छन्। वर्षौंदेखि जनताले सुन्दै आएका शिक्षा, स्वास्थ्य, रोजगारी र पूर्वाधार विकासका वाचा व्यवहारमा नआउँदा जनविश्वासमा खडेरी परेको छ।
सामाजिक सञ्जालको प्रभाव, गलत सूचनाको बाढी, र हल्लाकै भरमा फैलाइने अफवाहहरूले पनि राजनीतिक माहोललाई उल्झाइरहेका छन्। नेताहरूको व्यक्तिगत जीवनलाई राजनीतिक विषय बनाएर प्रचारबाजी गर्ने प्रवृत्तिले जनतालाई भ्रमित तुल्याइरहेको छ।आजको नेतृत्वमा स्पष्ट नीति, विचार र दीर्घदृष्टिको अभाव छ। नेताहरू सत्ताका लागि विचार, सिद्धान्त र गठबन्धन सजिलै परिवर्तन गर्न पछि पर्दैनन्। यस्तो स्थितिले जनता दिशाहीन र दिग्भ्रमित भएका छन्।राजनीतिक उथलपुथल दीर्घकालीन रूपमा कुनै पनि राष्ट्रका लागि राम्रो संकेत होइन। परिवर्तन स्वाभाविक हो, तर त्यो परिवर्तनले स्थायित्व, समावेशिता र समृद्धितर्फ डो-याउनु आवश्यक छ। नेपालको समस्या परिवर्तनको होइन, नेतृत्वको संकट हो। जबसम्म देशमा जवाफदेही, दूरदर्शी र समर्पित नेतृत्व उदय हुँदैन, तबसम्म यस्ता उथलपुथल निरन्तर दोहोरिइरहनेछ।
यसैले अबको आवश्यकता गुणस्तरीय, दूरदर्शी र जिम्मेवार नेतृत्वको हो, जसले राष्ट्रलाई स्थायित्व र समृद्धिको दिशामा डोहोर्याउन सकोस्।
