दिपेन्द्र धामी- बझाङ ।
यात्राको आधार, सभ्यताको मेरुदण्ड। मानिसहरू गन्तव्य पहिल्याउने बाटो, समय बचत गर्ने माध्यम, सहज आवतजावतको सुविधा! तर कहिलेकाहीं यिनै सडकहरू मौन चिच्याउँछन्, बोल्न नसकेर आफ्नो व्यथा समेट्छन्।
म कुल्चिएको सडक! मेरो कुनै निश्चित गन्तव्य छैन। मानिसहरू जति हतारिन्छन्, म त्यति नै थिचिन्छु। ममाथि गाडी गुड्छन्, नेता आउँछन्, जनता ओहोरदोहोर गर्छन्, तर मेरो अवस्था उस्तै छ। जबसम्म म उपयोगी छु, तबसम्म मलाई हेरिन्छ, सुधार गरिन्छ। तर, जब म जीर्ण बन्छु, भत्किन्छु, तब मलाई बेवास्ता गरिन्छ।
हिजो यहाँ बाक्लो चहलपहल थियो, ठूला नेताहरू भाषण दिन आए, स्थानीयबासीले सडक कालोपत्रे हुन्छ कि भन्ने आशा गरे। तर दिन बित्यो, महिना बित्यो, वर्ष बित्यो, अवस्था फेरिएन। बर्खामा म हिलाम्मे हुन्छु, हिउँदमा धुलाम्मे। म कुल्चिहेकाे
सडक।
राजनीतिक दलहरू चुनाव आउनु अगाडि मेरा बारेमा कुरा गर्छन्। “यो सडक छिट्टै स्तरोन्नति हुन्छ, यहाँ कालोपत्रे बिछ्याइनेछ, अब धुलो, हिलो र खाल्डाखुल्डीको समस्या रहँदैन।” तर, चुनाव सकिएपछि ती आवाजहरू सेलाउँछन्। म उस्तै रहन्छु। भत्किएको, बिर्सिएको र कतिपय स्थानमा मेरो अस्तित्व नै संकटमा छ। विकासका ठूल्ठूला आश्वासन आउँछन्, तर बजेट कटौती हुन्छ। ठेकेदारहरूले गुणस्तरहीन काम गर्छन्। के म कहिल्यै बलियो बन्ने छैन? के मेरो पीडा कसैले देख्ने छैन?
ममाथि हिँड्ने हरकोही आफ्नो गुनासो पोख्छ। पैदलयात्री थकाइ मार्दै भन्छन्, “यो सडक कहिले मर्मत होला?” मोटरसाइकल चालक खाल्डो छल्दै भन्छन्, “हरे, झन् जोखिम बढ्दै छ!” तर, म केही भन्न सक्दिनँ।म मूकदर्शी भएर सबै सहन्छु,दुर्घटनाको पीडा, पैदल यात्रुको कष्ट, रोगी बोकेर अस्पताल दौडिएको एम्बुलेन्सको हतार, उबडखाबड यात्रा गर्दै आक्रोशित गाडीचालक।
के म सधैँ कुल्चिइरहने हो? के मेरो हालत यस्तै रहने हो? कहिलेकाहीं, स्थानीय युवाहरूले मेरो पक्षमा आवाज उठाउँछन्। केही ठाउँमा तत्कालीन मर्मत गरिन्छ, तर टिक्दैन।
सरकार, नीति निर्माताहरू, जनप्रतिनिधिहरू! तपाईंहरूले मलाई सुधार्नुहुन्छ कि यसरी नै कुल्चाइरहन दिनुहुन्छ? म पनि मजबुत बन्न चाहन्छु, विकासको आधार बन्न चाहन्छु। म सुरक्षित सडक बन्न चाहन्छु, जहाँ मानिसहरूले सहज यात्रा गर्न सकून्।
म कुल्चिएको सडक! मेरो आशा अझै मरेको छैन। शायद एक दिन म पनि गौरव गर्न लायक बनूँला।
