शोम शर्मा लेख्छन
आदरणिय काठमाडौं प्रहरी प्रमुखज्यू,
झुटको पनि सीमा हुन्छ। के सारो झुट बोल्नुभको यो ? अनामनगरमा ममाथि २०८१ साल चैत्र २५ गतेको साँझ भएको आक्रमणमा संलग्न बिरुद्द अनामनगर प्रहरी बृत्तमा जाहेरी दर्ता गराएं- दर्ता नम्बर “३२४”
अनामनगर बृत्तले खासै रेस्पोन्स नभएपछी तपाइलाइ नै पटक–पटक जानकारी गराउँदा पनि तपाईं मौन बस्नुभयो। अन्ततः मेरो फोनसमेत उठाउन छोड्नुभयो।
त्यसैगरी आरआर कलेजभित्रै दिनदहाडै विद्यार्थीमाथि बारम्बार कुटपिट गर्ने व्यक्ति खुलेआम हिँडिरहँदा र त्यसको बारेमा जानकारी गराउंदा पनि तपाईं चुप लाग्नुभयो । यस्ता अवस्थाबीच तपाईं मिडियामा आएर “अब गुण्डाले टाउको उठाउने ठाउँ छैन” भन्नुहुन्छ भने त्यो कथन जनताको पीडा र विवशतामाथि सीधा अपमान हो।
आज म तपाईंलाई खुला रूपमा सोध्दैछु—
कतै तपाईं नै ती आक्रमणकारी र गुण्डाहरूको संरक्षणमा त हुनुहुन्न? कि उनिहरु सत्तानिकट भएकोले तपाइले खुट्टा कमाउनुभयो ? सायद उनिहरुलाइ कारबाही गर्दा सरुवा देखि बढुवामा आंफुलाइ अबसरबाट बन्चित गराइन्छ कि भनेर आफ्नो स्वार्थको निम्ति न्यायलाइ रद्दिको टोकरिमा फाल्दिनुभयो हो ?
यो प्रश्न मेरो मात्र होइन, न्यायको अपेक्षा गर्ने हरेक नागरिकको प्रश्न हो। जवाफ दिनुहोस एसएसपी ज्यु । तपाइले नेतृत्व गरेको शहरमा आज नागरिक राम्रोसंग हिंडडुल गर्न सक्ने अबस्था छैन अरु त के कुरा गर्नु तपाइकै मातहतका प्रहरिनै खुलेआम जनतालाइ कुटेर गुन्डागर्दि गरिरहेका छन । बाहिरको के कुरा गर्नु ?
